“ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΝΕΙΡΟ
ΤΟ ΕΒΕΡΕΣΤ”!!!

Σάββατο, Φεβρουάριος 9, 2019

Ο Τζόρνταν Θίοντορ ύψωσε σημαία νίκης…

 

Το “ΓΕΝΝΕΘΛΙΟ ΜΕΤΑΛΛΟ” ΤΟΥ ‘68
θα μετρήσει
και στην τιτανομαχία του Ρίο
για το υπερατλαντικό
τρόπαιο του Πλανήτη

 

“Τίποτα, δεν είναι τυχαίο…”.
Διεθνές σλόγκαν.
Όλοι το λένε. Όλοι, οι κόσμοι. Όπου γης.
Σε όλες τις γλώσσες…
Είναι έτσι; Ισχύει ή δεν ισχύει;
Χωρίς απόδειξη ΑΔΙΑΨΕΥΣΤΗ, τίποτα δεν ισχύει.
Δεν υπάρχει απάντηση.
Που, να αποστομώνει τους νεοάπιστους Θωμάδες.

 

Στην ίδια εικόνα και οι μύθοι.
Περί μοίρας, τύχης, πεπρωμένου. Το διαβόητο Κισμέτ…

 

Και τι μύθοι; Θηριώδεις.
Επηρεάζουν, και κερδίζουν πολλούς. Πολλά ναι.
Ξεφεύγουν, ελάχιστοι. Λίγα όχι απόρριψης.
Κανένας όμως δεν παίρνει όρκο.

Ότι υπάρχουν και εξουσιάζουν τον άνθρωπο.
Ότι διοικούν τη ζωή του. Ότι ελέγχουν, το πως

θα είναι το αύριο και το τέλος του.

 

Για’ μένα η λεγόμενη τύχη – το μόνιμο άλλοθι αποτυχίας – είναι απλώς συγκυρία.
ΣΥΜΠΤΩΣΗ. Γυρίσματα του χρόνου.
Οι επίμονοι κύκλοι του ορίζουν – αρέσει δεν αρέσει – τη ζωή μας.
Πλειοψηφία, οι κακές στιγμές. Μειοψηφία, οι καλές. Σπάνιες…

 

Κάπως έτσι…
απρόσμενα, οι όμορφοι – οι ΚΑΛΟΚΑΡΔΟΙ – κύκλοι του χρόνου

έφεραν τον ΕΝΑΝ!
Τον άντρα, απόφασης. Ορειβάτη κορυφής.
Έναν ΔΙΑΣΩΣΤΗ του χθες.
Που ξύπνησε την “ωραία κοιμωμένη” με το βαρύτιμο στέμμα της.
Ζωντάνεψε το “γεννέθλιο μέταλλο” του ‘68.

 

Ο ΕΝΑΣ, διέταξε “ΕΓΕΡΘΗΤΙ”.
Η ξεχασμένη διεθνής ντίβα ανασηκώθηκε.
Αμέσως άνοιξε λαίμαργα μάτια. Φιλόδοξα…
Σε χρόνο ρεκόρ ξαναπήρε την αρχηγία στο μπάσκετ.
Εντός και εκτός χώρας.
Απελευθερώθηκε και ΞΑΝΑΣΤΡΑΨΕ το πετράδι του ‘68. Το σπάνιο χάρισμα…
Έληξε το μαράζι. Ο εγκλεισμός στη λησμονιά…
Η Οσκαρική ταινία του Τάσου Μπουλμέτη

ξανασύστησε τη Βασίλισσα στο παγκόσμιο κοινό.

 

Η θεϊκή μουσική – ουράνιο τόξο – της Ευανθίας Ρεμπούτσικα

εξαφάνισε το σκοτάδι της τραγωδίας.
Άναψε, όλα τα φώτα ελπίδας. Χαρούμενης αισιοδοξίας. Όπλισε το αύριο…
Με την μουσική υπόκρουση που σε κάνει να βουρκώνεις…
Η νεκραναστημένη με μεγαλοπρεπείς τιμές και διεθνή αναγνώριση

ΞΑΝΑΣΤΕΦΑΝΩΘΗΚΕ Βασίλισσα!
Με το σπαθί της…

 

Το “ΕΓΕΡΘΗΤΙ” πάτησε κορυφή.
Στολίστηκε με τίτλους.
Όμως, δεν ησυχάζει.
Σημαδεύει πολύ ψηλότερα.
Ατσαλώνεται να περάσει το αξεπέραστο.
Να πιάσει το άπιαστο.
Να πετύχει, το ριψοκίνδυνο άλμα της.
ΝΑ ΠΑΤΗΣΕΙ ΕΒΕΡΕΣΤ!
Να ενθρονιστεί και διηπειρωτική μεγαλειότατη.
Να πάρει, και το διηπειρωτικό τρόπαιο.

 

Σταματάει, ο νους.
Γιατί, όπως και να το κάνουμε…
Το εγχείρημα είναι εντελώς άγνωστο.
Θα πρέπει η ομάδα των παικταράδων να προσπεράσει υπερατλαντική οδύσσεια.
Πολλές συμπληγάδες. Που δεν αστειεύονται.
Που πίσω τους, χάσκει ένα αχαρτογράφητο χάος…

 

Που αν το διασχίσει και κάνει δικό της και το στέμμα των Ηπείρων
θα εκραγεί ΔΙΑΠΛΑΝΗΤΙΚΟ σοκ.

 

Έκπληκτο το σύμπαν, θα τρίβει τα μάτια του. Θα σταυροκοπιέται (!!!)

 

Το ζηλόφθονο NBA θα πέσει σε κατάθλιψη.
Δεν καταδέχεται να τρίζει η ηγεμονία του στο μπάσκετ.
Θέλει ΔΙΚΟ ΤΟΥ όλον τον πλανήτη.
Αισθάνεται πλανητάρχης. Και μέχρι τώρα δικαίως…

 

ΥΓ: Ο Τζόρνταν Θίοντορ – η τεράστια κολώνα της ομάδας – σήκωσε σημαία νίκης.
Δήλωσε: “Πάμε στο Ρίο για να νικήσουμε”!
Το ξαναλέω. Οι ηγέτες ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ. Δεν γίνονται…