ΦΟΥΚΟΣΙΜΑ…

Πέμπτη, 7 Απριλίου, 2011
  • Χρονογράφημα της Αλίκης Αλεξίου

Δυσκολεύτηκα. Αλλά τα κατάφερα. Ψηλάφησα τους σπονδύλους της στήλης μου. Όσους έφτανα. Ακολουθία, αναλογία, συναρμογή. Ίσιωσα την κορμοστασιά μου ,με εμπιστοσύνη στα πόδια μου- στέρεα  βάση- και χάρηκα τη θαυμάσια ισορροπία. Κι όλα αυτά, τη θ ε ί α  ώρα που ως δίποδο πλέον άπλωσα τα άνω άκρα ελεύθερα και   δημιούργησα .

Γεύτηκα τους καρπούς της γης με ιδρώτα.

Λύγισα το σίδηρο με δύναμη.

Μέτρησα τα άστρα με ακρίβεια.

Δούλεψα το μάρμαρο με ευαισθησία.

Όλα με τα θαυμάσια χέρια μου. Κι ύστερα…αγκάλιασα το παιδί μου. Το πρωταρχικό θαύμα. Και το τελικό. Μου χαμογέλασε, προγραμματισμένο σοφά από Άγνωστο χέρι. Κι εγώ αναρωτήθηκα. Πώς με τη φυσική χαρά της αγκαλιάς του άντρα ζωγραφίστηκε, στο θαυμάσιο εργαστήρι των σπλάχνων μου. Και ε ρ ή μ η ν μου.

Πεισμάτωσα . Αιώνες  σκυμμένη στο εργαστήριο πάσκισα. Να ξεδιαλύνω το μυστήριο της ζωής. Να ανακαλύψω κάτι. Για το κύτταρο. Την πρώτη ύλη. Το ωάριο της υπομονής και το σπέρμα της δύναμης. Περίεργος κόσμος. Δαιμονίστηκα. Πήρα σύνεργα. Άρπαξα τον π η λ ό της δημιουργίας και πειραματίστηκα. Και πανηγύρισα. Διέλυσα το μυστήριο. Θρυμμάτισα το θαύμα. Κ λ ώ ν ο ν εποίησα.    

Είμαι στ’ αχνάρια του Αγνώστου. Παραμέρισα με περιφρόνηση το μόριο. Και να ‘μαι. Αντιμέτωπη με το ΄Ατομο. Αναμετριέμαι μαζί του. Άτιμο αυτό.  Άτρωτο.

Κι όμως το τεμάχισα. Το διέσπασα. Κι απ’ το μικρό «τίποτε» ξεχύθηκε δύναμη τεράστια. Ταρακουνήθηκε το σύμπαν. Ρίγησε ο κόσμος. Και να τα θραύσματα στο θαυματουργό μου χέρι.

Το άβατο καταπάτησα. Στα άδυτα βυθίστηκα. Ε γ ώ, ο άνθρωπος. Το σύμπαν κονιορτοποιημένο στην παλάμη μου. Και τα θρύψαλα του θαύματος λάμπουν δαιμονιωδώς, ιριδίζουν μυστηριωδώς ,ακτινοβολούν απειλητικά. Κινούνται τρελά, με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Υπακούν σε νέους,  άγνωστους νόμους. Κρατώ στα χέρια τα δαιμόνια έργα μου Και τρομάζω. Πώς θα πορευτούν. Πόσο θα τα εξουσιάζω. Πόσο θα υπακούν σε μένα  Κι αν τρέξουν σαν την αστραπή πώς θα τα φτάσω. Πώς θα προφτάσω. Να τα σβήσω. Να τ’ αφανίσω. Τα φουκοσίμα της συντέλειας… Να σώσω το κεφαλάκι του παιδιού μου.

 Το πρωταρχικό θαύμα. Και το τελικό. Πέφτω στα γόνατα.