Μνήμες Κατοχής…

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου, 2012

Χρονογράφημα της Αλίκης Αλεξίου

 

Πρώτη μέρα στο σχολείο.

Θα μάθαινε τραγούδια και θα ζωγράφιζε.

΄Υστερα θα έμπαιναν τα γράμματα στη σειρά, οι λέξεις θα σχημάτιζαν παρέες.

Θα διατύπωνε έτσι τη σκέψη του. Θα έγραφε.

Μετά τη γραφή, η αρίθμηση. Οι αριθμοί πάνω, κάτω, αριστερά, δεξιά σ΄ ένα χορό με αυστηρούς νόμους και ο κόσμος θα έμπαινε σε τάξη. Και το μυαλό του. Θα λογάριαζε.

Και μετά, η λογοτεχνία, η ιστορία, η φυσική, η χημεία θα γέμιζαν τα πρωινά και τα απογεύματά του. Για να γίνει άνθρωπος, καλλιεργημένος. Επιστήμων ή ό,τι άλλο.

Να εξασφαλίζει και τα προς το ζην.

Πόσες φορές τo άκουσε αυτό. Κάθε τόσο εμφανιζόταν και το ευ ζην, στα λόγια των μεγάλων. Γονείς και δάσκαλοι σε συνεχή επανάληψη. Το ΄μαθε απ΄έξω, νεράκι.

 

Και τώρα στο δρόμο για την εφηβεία.

Ο κόσμος πλάτυνε και το δωμάτιο στένεψε. Ταυτόχρονα.

Από το ανοιχτό παράθυρο φτάνουν τα μηνύματα των καιρών δυσοίωνα. Οι νέοι; άνεργοι. Οι νέοι επιστήμονες; στα αζήτητα.

Από το διπλανό δωμάτιο φτάνουν οι ψίθυροι των γονιών γεμάτοι αγωνία για την επόμενη μέρα. Δεν μπορούν να βγάλουν τα προς το ζην.  Κραυγές και ψίθυροι τον κυκλώνουν.

 

Το σχολείο διέξοδος.

Τώρα είναι στη γραμμή, να πάρει βιβλία. Θα μείνουν γι΄ αυτόν ή θα περιμένει την επόμενη διανομή, τους επόμενους μήνες;

Τα πόδια του κουράστηκαν, το κορμί του βάρυνε. Ζαλίστηκε ελαφρά.

Και τότε, πριν προφτάσει να πάρει βιβλία, είδε… Δίπλα του μια άλλη, παράλληλη γραμμή, γραμμή αναμονής κι αυτή. Συμμαθητές του στη σειρά για το συσσίτιο.

Άλλαξαν οι προτεραιότητες.

Με αρκετή προσπάθεια πήρε θέση στο τέλος της ουράς για το συσσίτιο, για το «επιζην».