ΣΠΑΣΤΕ ΤΟ ΜΠΛΟΚΟ
ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ !

Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου, 2012

Ένα ισχυρό (ανήσυχο) μυαλό  ο νομπελίστας Πωλ Κρούγκμαν

παίρνει θέσεις για την επόμενη μέρα της Ελλάδας.

Προτείνει κινήσεις διαφυγής.

Με νέο άρθρο του στους New York Times επιμένει :

Ότι η γερμανική λιτότητα τσακίζει τη χώρα και την οδηγεί στη χρεοκοπία του  ΤΟΚΟ – ΥΠΕΡΒΑΡΟΥ  δανεισμού.

Ότι μόνη λύση είναι να οργανωθεί από το εξωτερικό μια ΚΙΝΗΤΗΡΙΟΣ ΔΥΝΑΜΗ Ανάπτυξης. Που θα μπορεί να ανακόψει

δραστικά ύφεση – ανεργία.

Να τραβήξει μεγάλες επενδύσεις

Και να επανακινήσει  – με ανταγωνιστικές τιμές –  εξαγωγές και τουρισμό.

Αν δεν γίνει ούτε και τώρα κίνημα Ανάπτυξης  που μπορεί να ηρεμήσει την οξύτητα της κρίσης…

Η Ελλάδα θα βρίσκεται αιχμαλωτισμένη ανάμεσα σε ένα πρόγραμμα τιμωρίας που θα επιδεινώνει το πρόβλημα του χρέους…

Και θα ελπίζει σε μια περιορισμένη προοπτική να καταγράψει κάποιο πρωτογενές πλεόνασμα – δηλ. πλεόνασμα στο προυπολογισμό χωρίς να υπολογίζονται οι τόκοι του χρέους . . .

Αυτό όμως –  όπως παρατηρεί – δεν αναμένεται να συμβεί πριν από το 2013

Κατά συνέπεια η χώρα στην παρούσα φάση δεν έχει διαφορετική εναλλακτική από το να τηρήσει στάση αναμονής

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο αρθρογράφος των Financial Times Wolfgang Munchau, γράφει :

«Κανένας δεν πιστεύει πραγματικά σε αυτήν τη συμφωνία, ούτε καν εκείνοι που τη αποφάσισαν . Ο μηχανισμός ξεκίνησε , αλλά η Ελλάδα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, βαδίζει στη χρεοκοπία. Ανοιχτό το ερώτημα αν πέσει ή κρατηθεί όρθια.

Η Ελλάδα, μπορεί να κάνει περισσότερα. Μπορεί  να προετοιμαστεί για μία συνολική απειλή εξωτερικής χρεοκοπίας τον επόμενο χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι φέτος θα μείνει στη λιτότητα, μήπως και φέρει το πρωτογενές έλλειμμα κοντά στο μηδέν. Και θα πρέπει επίσης να εφαρμόσει κάποιες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις ώστε να μπορέσει να επωφεληθεί από τα πλεονεκτήματα που θα φέρει μια πιθανή χρεοκοπία».

Και ο Munchau συνεχίζει στη γραμμή Πώλ Κρούγκμαν :

«Εάν λάβουμε υπόψη την ηρωική εκτίμηση ότι με τη συμφωνηθείσα εμπλοκή του ιδιωτικού τομέα το ελληνικό χρέος θα σταθεροποιηθεί στο 120,5% του ΑΕΠ το 2020, όπως είναι ο στόχος της συμφωνίας, η χρεοκοπία πρακτικά θα συνεπάγεται «ιδιωτικοποίηση του θεσμικού τομέα».

Θα πρέπει να περιλαμβάνει τα δάνεια από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας (EFSF) και τα ομόλογα που έχουν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και οι διάφορες εθνικές κεντρικές τράπεζες. Η Ελλάδα θα πρέπει να κηρύξει πτώχευση και σε ορισμένα ή στα περισσότερα από τα εναπομείναντα ομόλογα του ιδιωτικού κλάδου.

Με τον όρο πτώχευση εννοώ την άρνηση πληρωμής στο εξωτερικό, αλλά όχι κατ’ ανάγκην σε όλο το εσωτερικό της χρέος. Ο στόχος θα πρέπει να είναι η μείωση του λόγου χρέους προς ΑΕΠ στο 60%.

Εάν η χρεοκοπία οδηγήσει και σε έξοδό της από το ευρώ, τότε θα παρουσιάσει το δικό της νόμισμα, σε ονομαστική ισοτιμία 1 προς 1 έναντι του ευρώ. Η νέα δραχμή θα υποτιμηθεί σημαντικά. Ο ελληνικός εξαγωγικός κλάδος μεταποίησης, που αντιστοιχεί μόλις στο 7% του ΑΕΠ, θα κερδίσει σημαντικά, αλλά όχι αρκετά για να βγει η χώρα από την κρίση. Ο τουρισμός το 2008 αντιστοιχούσε στο 18% του ΑΕΠ, αλλά οι ελληνικοί προορισμοί έχουν γίνει πολύ ακριβοί και για να παραμείνουν ανταγωνιστικοί οι τιμές θα πρέπει να υποχωρήσουν, ιδανικά, κατά 50% περίπου. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με την πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης, βάσει της οποίας μειώνονται οι μισθοί και οι τιμές.

ΙΣΧΥΡΑ ΧΑΡΤΙΑ, ΕΞΑΓΩΓΕΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

«Το άθροισμα του τουρισμού και των εξαγωγών, σε συνδυασμό με την προοπτική ισχυρής ανάπτυξης των εξαγωγών καθώς θα βελτιώνονται και οι όροι του εμπορίου, μπορεί να οδηγήσει σε επιτυχία της στρατηγικής της εξόδου από το ευρώ, όμως μόνο στην περίπτωση όπου η χώρα είναι καλά προετοιμασμένη και η στρατηγική εκτελεστεί άψογα.

Η ειρωνεία είναι πως η Ελλάδα και πάλι θα πρέπει να επιβάλει μεταρρυθμίσεις παρόμοιες με αυτές που τώρα ζητούν οι ξένοι πιστωτές της. Η κυβέρνηση θα πρέπει να μπορέσει να εισπράξει φόρους. Θα χρειαστεί να πατάξει τη διαφθορά. Θα πρέπει να εξασφαλίσει ουσιαστική ευελιξία στην αγορά εργασίας. Τα εργατικά συνδικάτα θα πρέπει να εμποδιστούν από τη διαπραγμάτευση αυξήσεων στους μισθούς, που θα εκμηδενίσουν τα οφέλη της υποτίμησης. Η Ελλάδα χρειάζεται διψήφια μεγάλη πραγματική υποτίμηση, η οποία θα απαιτήσει και προσαρμογή των μισθών. Η κυβέρνηση ενδεχομένως να χρειαστεί να συμπληρώσει αυτήν τη στρατηγική με μία πλήρη εισοδηματική πολιτική.

Μία πιο ήπια εκδοχή της πτώχευσης θα ήταν ένα πρόγραμμα που θα επέτρεπε την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Ελάχιστη προϋπόθεση για να συμβεί αυτό είναι να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη. Η Ελλάδα θα πρέπει να διατηρήσει το πνεύμα και το γράμμα της συμφωνίας και η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να αποδεχθεί τη διαγραφή των χρεών της προς την Αθήνα.

Βραχυπρόθεσμα, το δεύτερο πρόγραμμα θα επιδεινώσει την ύφεση. Κάποια στιγμή, η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι δεν είναι εφικτό και πως θα πρέπει να αντικατασταθεί από ένα άλλο, που θα περιλαμβάνει διαγραφή του χρέους.

Η Ελλάδα χρειάζεται επίσης ανάπτυξη. Η πτώχευση εντός της ευρωζώνης δεν θα βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της. Για να υπάρξουν πιθανότητες επιτυχίας σε αυτήν τη στρατηγική, θα πρέπει να κατασκευαστεί από το εξωτερικό μία κινητήριος δύναμη ανάπτυξης. Αυτό θα μπορούσε να γίνει με τη μορφή ενός μεγάλου ευρωπαϊκού επενδυτικού προγράμματος. Εάν κάθε βήμα αυτής της διαδικασίας εκτελεστεί άψογα, τότε θα είναι το λιγότερο επιβλαβές σενάριο. Προϋποθέτει, όμως, τον αστάθμητο παράγοντα της καλής θέλησης και ετοιμότητας για θυσίες από όλα τα εμπλεκόμενα μέρη.

Από τις δύο επιλογές, η πρώτη είναι η πιο πιθανή κι η δεύτερη η πιο επιθυμητή.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να αποφασίσει τώρα ποιον δρόμο θα ακολουθήσει. Η προτεραιότητα της επόμενης κυβέρνησης, όμως, θα πρέπει να είναι να προετοιμάσει το έδαφος και για τα δύο σενάρια. Μπροστά μας βρίσκεται ένας ακόμη χρόνος κατήφειας. Εάν, όμως, πάνε όλα καλά, τότε η χώρα θα έχει επιτέλους αποκτήσει κάποια περιθώρια ελιγμών».