ΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ ΘΑ ΗΤΤΗΘΕΙ!

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου, 2012

«Μπούμερανγκ» για ευρώ-Ευρώπη

η γερμανική τιμωρία της Ελλάδας

 

Η αλήθεια δεν χρειάζεται «διατάγματα» ή κραυγές για να επιβληθεί.

Αυτοεπιβάλλεται!

Μόλις ακουστεί πεντακάθαρη.

Όταν έχεις το χάρισμα γνώσης, ακρίβειας, διατύπωσης (ήρεμου ύφους) πάνω στο εκρηκτικό θέμα των ημερών Ελλάδας-Γερμανίας κάνεις θραύση.

Ξέρεις, τι γράφεις, τι προτείνεις!

Αυτό κάνει στο τεκμηριωμένο άρθρο του στους “New York Times” ο διαπρεπής Αμερικανός Ρόμπερτ Κάτνερ, συνεκδότης του διεθνούς περιοδικού “The American Prospect”.

Σε ελεύθερη απόδοση του άρθρου:

Η Γερμανία σώθηκε από τους μόλις πρώην εχθρούς (που αιματοκύλισε) με τα ιλιγγιώδη δισεκατομμύρια δολλάρια του Σχεδίου Μάρσαλ.

Αντίθετα, η Ελλάδα σήμερα τιμωρείται από τους νυν εταίρους της. Η υπό γερμανική εξουσία Ευρώπη την εξωθεί στο χείλος κοινωνικής καταστροφής.

Οι Γερμανοί παίζουν με τη φωτιά. Καμία δημοκρατία στον κόσμο δεν μπορεί

ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙ ακραία μέτρα βούρδουλα.

Το Βερολίνο θα ηττηθεί.

Θα γίνει μπούμερανγκ για ευρώ και Ευρώπη, η λιτότητα συμμόρφωσης χωρίς αντίστοιχο πρόγραμμα ΑΝΤΙ-ύφεσης. ΑΝΤΙ-ανεργίας.

Η ερώτηση όλα τα λεφτά:

Γιατί δεν συνδυάζεται η ελληνική δημοσιονομική και φορολογική μεταρρύθμιση με μία μεγάλη εισροή κεφαλαίων για οικονομικό εκσυγχρονισμό στο πνεύμα του σχεδίου Μάρσαλ;

Ας το πουν, σχέδιο Μέρκελ!..

Το άρθρο του Robert Kuttner  συμπίπτει με τις θέσεις της ιστοσελίδας που προβάλλει και υπερασπίζεται (επί μήνες) η αρθρογραφία της.

 

Το πλήρες άρθρο:

«Τις προάλλες,ο Γεργκ Κρέμερ, επικεφαλής των οικονομολό­γων της Commerzbank στη Φρανκφούρτη, είπε για τους Ελληνες πως «αν ζεις πέραν των δυνατοτήτων σου, τότε μπορείς να διορθώσεις το ισοζύγιο σου μόνο αν η κατανάλωση σου μειωθεί».  Οι Γερμανοί το λένε ξανά και ξανά. Το τίμημα που ζητάει επίμονα η Γερμανία για την τελευταία συμφωνία στήρι­ξης είναι ένα όλο και πιο έντονο ελ­ληνικό πρόγραμμα λιτότητας, το οποίο έχει πλέον φέρει την Ελλάδα στο χείλος μιας κοινωνικής κα­ταστροφής. Ομως οι Γερμανοί μπορούν να σταθούν μια στιγμή και να σκεφτούν τη δική τους ιστορία.

ΤΗΣ ΧΑΡΙΣΑΝ ΥΠΕΡΧΡΕΟΣ…

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Σύμμαχοι θυμήθηκαν τις καταστρο­φικές συνέπειες των γερμανικών αποζημιώσεων μετά τον Α’ Παγκό­σμιο Πόλεμο.

Ολόκληρο το δημόσιο χρέος των Ναζί, που αντιστοιχούσε σε πάνω από το 600% του γερμα­νικού ΑΕΠ, παραγράφηκε.

 Το προ­ϋπάρχον απλήρωτο χρέος από την περίοδο της Βαϊμάρης περιορίστηκε σε ένα κλάσμα του αρχικού ποσού. Οι διεκδικήσεις παλαιών χρεών δια­χωρίστηκαν αυστηρά από τα ταμεία για τη γερμανική ανοικοδόμηση.

 Η Γερμανική Ομοσπονδιακή Δημοκρα­τία αποπλήρωσε τελικά το τελευταίο μέρος τους μόλις το 2010.

Η Γερμανία ασφαλώς ζούσε πολύ πάνω από τις δυνατότητες της τη ναζιστική περίοδο ενώ λεηλάτησε και την υπόλοιπη Ευρώπη. Οι Σύμμαχοι θα είχαν δικαίωμα να της ζητήσουν να πληρώσει για τις αμαρτίες της μει­ώνοντας την κατανάλωση της, όμως επικράτησαν πιο συνετές σκέψεις. Οι Αμερικανοί όχι μόνο συμφώνησαν να παραγράψουν παλαιά χρέη, αλλά έδωσαν στους Γερμανούς εκατομμύ­ρια δολάρια με το σχέδιο Μάρσαλ.

 

Η ίδια η Γερμανική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία μετά το 1989 δεν καταδί­κασε την πρώην Ανατολική Γερμανία σε λιτότητα για να διορθώσει την πλαστή κομμουνιστική οικονομία της.

 

Αντιθέτως, ο καγκελάριος Χέλμουτ Κολ επέτρεψε στους Ανατολικογερ­μανούς να ανταλλάξουν τα σχεδόν άνευ αξίας ανατολικογερμανικά μάρ­κα με γερμανικά στην πληθωριστική ισοτιμία 1 προς 1 και στη συνέχεια διέθεσε το ισόποσο άνω του ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ για την ανα­δόμηση της ανατολικής οικονομί­ας. Αν οι Σύμμαχοι και αργότερα η κυβέρνηση της ίδιας της Γερμανίας είχαν εφαρμόσει αυτό που κηρύσσουν τώρα οι Γερμανοί, η Γερμανία θα ήταν σήμερα πολύ φτωχότερη.

 

Η ΕΥΡΩΠΗ ΘΑ ΧΑΣΕΙ…

Η Γερμανία κερδίζει λίγα και η Ευρώπη πρόκειται να χάσει πολλά καταδικάζοντας τους Ελληνες στη φτώχεια ως τιμωρία για παρελθού­σες σπατάλες. Οι Γερμανοί παίζουν επίσης με  τη φωτιά.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα που είχε στρατιωτική δι­κτατορία μόλις το 1974. Καμιά δημο­κρατία δεν μπορεί να αντέξει αυτού του είδους την οικονομική τιμωρία. Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε;

Κανονικά, μια χώρα που έχασε την εμπιστοσύνη των ξένων δανειστών της θα προχωρούσε σε υποτίμηση, συγκαλύπτοντας έτσι την πτώση του βιοτικού επιπέδου και καθιστώντας ταυτόχρονα πιο αντα­γωνιστικές τις εξαγωγές της.

 Ομως η συμμετοχή της Ελλάδας στην ευρω-ζώνη αποκλείει κάτι τέτοιο. Είναι επί­σης αλήθεια πως η ελληνική δημόσια διοίκηση και η συλλογή των φόρων βρίσκονται σε κακή κατάσταση.

Πώς λοιπόν να μιμηθούμε το πνεύ­μα του μακροοικονομικού ελέους των Συμμάχων μετά το 1945 και τη δυτικογερμανική γενναιοδωρία προς τους ανατολικογερμανούς εξαδέλ­φους τους μετά το 1989;

 

ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΑ ΠΟΣΑ…

Τον Ιούνιο, το ελληνικό Κοινοβού­λιο ψήφισε ένα πρόγραμμα λιτότητας με περικοπές και αυξήσεις φόρων 28 δισεκατομμυρίων ευρώ μέσα σε πέ­ντε χρόνια.

Επειδή το μειωμένο ΑΕΠ παράγει χαμηλότερα εισοδήματα, η τελευταία συμφωνία απαιτεί περίπου άλλα 6 δισεκατομμύρια. Αυτά είναι συντριπτικά ποσά για την Ελλάδα, αλλά μικρά στο πλαίσιο ολόκληρου του ΑΕΠ της ΕΕ, του οποίου η Ελλάδα αποτελεί μόλις το 2%.

Γιατί να μη συνδυαστεί η ελληνική δημοσιονο­μική και φορολογική μεταρρύθμιση με μια μεγάλη εισροή κεφαλαίων για οικονομικό εκσυγχρονισμό και δη­μόσιες βελτιώσεις στο πνεύμα του σχεδίου Μάρσαλ;

 

Οι νεαροί Ελληνες, αντί να αντιμε­τωπίζουν 40% ανεργία, θα μπορούσαν να αποκτήσουν παραγωγικές δου­λειές. Ολόκληρη η ελληνική οικο­νομία θα κέρδιζε μακροοικονομική ώθηση και θα έμπαινε σε μια οδό μεγαλύτερης ανταγωνιστικότητας.

 

ΑΣ ΤΟ ΠΟΥΝ ΣΧΕΔΙΟ ΜΕΡΚΕΛ…

Το σημαντικότερο, η ΕΕ θα κέρδιζε το ηθικό δικαίωμα να εργαστεί μαζί με τους Ελληνες για πολιτικά δύσκολες μεταρρυθμί­σεις. Είναι ένα πράγμα το να ανέχεσαι δυστροπώντας τεχνοκράτες που σου ρουφούν το αίμα για να ικανοποιή­σουν τραπεζίτες και κάτι πολύ δια­φορετικό το να εργάζεσαι με ειδικούς στην ανάπτυξη που έρχονται στην Ελλάδα δώρα φέροντες.

Ας το πούμε σχέδιο Μέρκελ, ώστε η Καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ να μείνει στη μνήμη όχι σαν η Γερμανί­δα με τις στρατιωτικές μπότες που κατέστρεψε την Ελλάδα αλλά σαν ένας συνετός ηγέτης που μετρίασε τη λιτότητα με εύλογη ευεργεσία.»

 

 

(Ο Robert Kuttner είναι Αμερικανός συνιδιοκτήτης και συνεκδότης του περιοδικού “The American Prospect”. Υπήρξε για 20 χρόνια αρθρογράφος στο Business Week και συνεχίζει να γράφει στην εφημερίδα The Boston Globe)