ΠΟΤΕ, ΔΕΝ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ!

Πέμπτη, 21 Μαΐου, 2020

Λουκάς Μπάρλος – Μιχάλης Αρκάδης: Δύο, αρχηγοί. Δύο, διαφορετικοί χαρακτήρες. ΕΝΑ, ΠΑΘΟΣ. Η μεγαλύτερη ομάδα της χώρας!

 

Ο χαμογελαστός αθάνατος
ιπποτισμός σου
κέρδισε για πάντα
την αιωνιότητα!!!

 

Ευγενέστατη, η κυρία.
Η ηγέτιδα της Μνήμης μας.
Ξέρει, ποιον ΘΕΛΟΥΜΕ να μένει ολοζώντανος δίπλα μας. Κάθε στιγμή.

Νύχτα μέρα…

 

Η ευθύτητα μιας αγαπημένης σχέσης είναι άτρωτη. ΑΣΠΑΣΤΗ.

Αδιέραιτο ένα!
Όταν τον θυμάσαι, δεν λείπει. Είναι εδώ. Γύρω σου.

 

Ξαφνιάζει η ταχύτητα του χρόνου.
Συμπληρώθηκαν 30 χρόνια…
και ο Μιχάλης Αρκάδης, ο μεγάλος πατριώτης, και ασυμβίβαστος ΑΕΚτζής
δεν έχει γράψει ούτε μια ΑΠΟΥΣΙΑ…

 

Εξουσιάζει το “αρχηγείο της Μνήμης”.
Ποτέ δεν έφυγε. Ποτέ δεν θα φύγει.
Δική του, η αιωνιότητα. Που κέρδισε ο χαμογελαστός, αθάνατος, ιπποτισμός του!

 

Και ο Μιχάλης Αρκάδης και ο Λουκάς Μπάρλος,
είναι με “απόφαση της Μνήμης”, ολοζώντανοι. ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ!
Τι γράφει η Ιστορία;
Τα έθνη που χάνουν τη Μνήμη τους, ΧΑΝΟΝΤΑΙ.
Το ίδιο και οι άνθρωποι. Χάνουν τη Μνήμη τους, ΧΑΝΟΝΤΑΙ.
Και οι δυο τους, κέρδισαν την αθανασία.
Έγραψε ο καθ’ ένας τους, το δικό του έργο
στην ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ομάδα της Ελλάδας.
Στις αγαπημένες οικογένειες τους,
και στην αγαπημένη τους Πατρίδα.
Που πάντοτε ήταν παρόντες στο πρώτο κάλεσμα της.

 

Μπάρλος – Αρκάδης. Δύο, ηγέτες. Δύο, διαφορετικοί χαρακτήρες.
ΕΝΑ, ΠΑΘΟΣ. Η δική τους, ΑΕΚ. Που της έδωσαν την ψυχή τους.
ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ, ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ!!!

 

Τι δεν ξεχνιέται;
19 Μαΐου, 1990. Ο άρχοντας της ευγένειας, έγειρε στην εξέδρα.
Η ΑΕΚ, τελευταία εικόνα στα μάτια του.
Η δεύτερη, αγαπημένη του οικογένεια.
Ο δεύτερος, εαυτός του.
Η ΔΕΥΤΕΡΗ, ΨΥΧΗ ΤΟΥ!

 

Τι δεν ξεχνιέται;
Ο φοβερός συγκλονισμός στο άκουσμα της είδησης.
Δεν είχα ξαναδεί τόσο διαφορετικούς ανθρώπους να ξεσπούν σε λυγμούς.
Τόσο βαθύ πόνο.
Τόσα σκυφτά κεφάλια να κλαίνε.
Τόσες ματωμένες καρδιές.
Μαχαιρωμένες από το απίστευτο άκουσμα. ΤΟ ΒΑΡΥ ΠΕΝΘΟΣ.
ΗΤΑΝ, ΚΟΣΜΟΑΓΑΠΗΤΟΣ!

 

Τι δεν ξεχνιέται;

Η μοναδική άδικη πρόκριση της ΑΕΚ.

Αλλά έτσι είναι η μπάλα. Νομιμοποιεί και την αδικία γιατί έτσι γουστάρει. Και σε όποιον αρέσει…

Ο ανήθικος διαιτητής δεν καλύπτεται από παρόμοιο άλλοθι. ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ!

Το Βελιγράδι έκλαιγε. Δίπλα μας.

Πένθιμο ρέκβιεμ μπαχ όλοι οι Σέρβοι. Στα αυτιά μιας πληγωμένης Σερβίας.

 

Δεν το κρύβω βούρκωσα και εγώ χωρίς να το καταλάβω.

Το ίδιο και ο Μιχάλης Αρκάδης και ο Λουκάς Μπάρλος Οι διπλανοί μου.

Μια ακόμη απόδειξη.

Γιατί το ποδόσφαιρο είναι ο μεγάλος σταρ. Ο ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΟΣ

Του αθλητισμού. Ο εκτός πρόβλεψης, ΕΠΙΠΕΔΟΥ και ποιότητας.

 

Μια ιστορία από την βραδιά-θρίλερ της ΑΕΚ στο Βελιγράδι:

«Να θυμηθείς την ιστορική πρόκριση -μέσα στο Βελιγράδι- από τον τότε πανίσχυρο Ερυθρό Αστέρα;

Φοβερή νύχτα. Οι Σέρβοι έχαναν κάθε δευτερόλεπτο γκολ στα τελευταία εφιαλτικά λεπτά. Τρομάξαμε μην πάθει τίποτα ο Λουκάς. Δεν άντεχε να βλέπει. Καθόταν αριστερά μου με το κεφάλι στα γόνατα. Ο Μιχάλης δεξιά μου δεν έχανε φάση.

Ξαφνικά φώναξε:

«Αφού έχασαν και αυτό το γκολ, πήραμε την πρόκριση».

Αυτό ήταν. Μέχρι το τέλος ο σκυμμένος Λουκάς ούρλιαζε:

«Μιχάλη, ξαναπές το».

Το ξανάπε πάνω από δέκα φορές.

Τι νύχτα; Χωρίς υπερβολή, και το 10-1 θα ήταν δίκαιο αποτέλεσμα…

Είμαστε και οι τρεις τόσο εξοντωμένοι, που μείναμε καρφωμένοι στις θέσεις μας.

Βλέπαμε τους Σέρβους και μέσα στο γήπεδο και στις εξέδρες να σπαράζουν στο κλάμα.

Αθάνατη ΑΕΚ!

***Από το ΒΙΒΛΙΟ «90 ΧΡΟΝΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ Α.Ε.Κ.».