“ΠΛΑΪΝΟΣ
ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ”!

Τετάρτη, 29 Ιουλίου, 2020

Με γκολ σφραγίδα του Πομώνη 0-1 η ΑΕΚ στη Λεωφόρο

 

Κακή μέρα, θλίψης…
Το “άπονο πένθος” έσκασε σαν βόμβα στ’ αυτιά μου.
Ξαφνικά, εκτός ζωής και ο Σπύρος Πομώνης.
Η προσωπική μου, αδυναμία…

 

Πόνεσε, η είδηση-μαχαίρι…
Ήταν μύθος της εποχής. Που δεν ήθελε να είναι…
Έκανε θεσμό ΙΣΧΥΟΣ το αριστερό εξτρέμ.
Που ποτέ, δεν εμπορεύτηκε τη σπάνια κλάση του.
Ήταν, όντως εξτρέμ “διαβόλου”.
Που σμπαράλιαζε τις άμυνες, όσο ονομαστές κι αν ήταν.
Κι όσο κι αν όπλιζαν αγριότητα, που ήταν ο μόνος τρόπος αναχαίτισης του.
Που το πετύχαιναν μια στα χίλια…

 

Τι είχε ο αριστερός θεσμός του;
Ταχύτητα, εκρηκτικότητα, ευφυΐα!
Πλευροπλήγωνε με άπιαστες διεισδύσεις…
Γκολ άλλης κοψιάς, που δεν είχαμε ξαναδεί. Που δεν είχαν καμία ομοιότητα.

Απ’ όσα βλέπαμε…
Νέστορας – Πομώνης. Η απόλυτη αποθέωση της μπάλας.
Και οι δυο, θεϊκοί γκολτζήδες.
Δαιμονισμένο φάλτσο, αριστοκρατική τροχιά και γκολ όνειρο! Και από τους δύο…
Μιλάμε για δυάδα άπιαστη. Ένα γλέντι νίκης!
Και οι δυο τους, αν ήταν έξω, στα μεγάλα πρωταθλήματα…
θα ήταν παγκόσμιες διασημότητες!
Τους αδίκησαν, οι τότε καιροί…

 

Ήμουν μέσα, στο Σαν Σίρο, στο 4-1.
Το αισχρότατο σκορ, ενός αισχρού διαιτητή.
Που το πρωί, τον ξεφώνισαν όλες οι ιταλικές εφημερίδες. Αθλητικές και πολιτικές!
Αν δεν κάνω λάθος, το ονοματάκι του κυρίου αυτού ήταν Κολόμπο. Του ταιριάζει…

 

Τότε η Ίντερ, ήταν υπερομάδα. Κάλυπτε τα δύο τρίτα

της περίφημης Εθνικής Ιταλίας.
Ένας προς ένας οι παιχταράδες της. Φακέτι, Ματσόλα, Ζαΐρ, Μπονισένια και άλλοι δέκα.

 

Ίντερ – ΑΕΚ.
Πρώτος γύρος του τότε Κυπέλλου Πρωταθλητριών της περιόδου 1971/72.
Με ήχους ζούγκλας τρανταζόταν το κατάμεστο γήπεδο.
Στις αρχές του ματς, δεν θυμάμαι το συγκεκριμένο λεπτό,
που το Σαν Σίρο έγινε ένας τεράστιος “τάφος σιγής”.
Εγώ και μερικοί Έλληνες που ήμασταν στα επίσημα
πεταχτήκαμε και πανηγυρίζαμε μέχρι που χάσαμε τη φωνή μας.

Οι Ιταλοί μας κοίταζαν σαν εξωγήινους!

 

Ζω σαν να είναι τώρα, τη φάση.
Ο Σπύρος, παίρνει από αριστερά λίγο κάτω από τη σέντρα

την εύστοχη πάσα του Λαβαρίδη.
Πατάει γκάζι. Ρίχνει ποδιές. Τρώει κλωτσιές, στα βαριά μαρκαρίσματα που συναντάει.
Τελικά ξεφεύγει. Τον χάνουν. Και νατη η βολίδα ενός απίστευτου γκολ

με άπιαστο έξαλλο φάλτσο!!!
Τέτοιες, υπερκόσμιες χαρές δεν τις σβήνει ο χρόνος.
Τρώει, κι αυτός γκολ. Μένουν ολοζώντανες!

 

Ο άθλιος διαιτητής μετά το γκολ, βγάζει αμέσως κόκκινη κάρτα

στον Απόστολο Τόσκα. Τον βράχο της άμυνας.
Που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε ακινητοποιήσει το διάσημο Μπονισένια.

Τον κρατούσε άκαπνο…
Στα επόμενα λεπτά, με το 0-1 να παραμένει, ο διαιτητής κάνει τη δεύτερη αθλιότητα που σκότωσε την ΑΕΚ.
Ο διεθνής, Κόρσο, με μπουνιά που είδε και ο Πάπας στο Βατικανό…
έκλεισε τα μάτια του και δεν είδε το πέναλτι-γκολ που θα τσάκιζε την Ίντερ.

Στην Αθήνα η ΑΕΚ, πήρε το αίμα της πίσω.
Με το σουτ-κεραυνό του Ανδρέα Παπαεμμανουήλ στη Νέα Φιλαδέλφεια.

 

Δώδεκα χρόνια στην ΑΕΚ, σε 250 επίσημους αγώνες, με 50 γκολ στα πρωταθλήματα.
Κατέκτησε δύο πρωταθλήματα. 1968 και 1971.
Και δυο Κύπελλα, 1964 και 1966.

Με την Εθνική ομάδα πέτυχε το γκολ της νίκης με την Εθνική Ιταλίας.

 

Ο Σπύρος Πομώνης, έκανε ΘΕΣΜΟ στο ποδόσφαιρο το αριστερό εξτρέμ!
Όπως ο Λάκης Εμμανουηλίδης το δεξί εξτρέμ.
Είπα, ο Σπύρος Πομώνης ήταν προσωπική μου αδυναμία.

Γι’ αυτό έγραψα…

Αισθάνθηκα να πω ένα ευχαριστώ για τον πλούτο του τεράστιου ταλέντου του.
ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ!