“ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΕΣΙ
ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΩΝ”!..

Τετάρτη, 26 Αυγούστου, 2020

Γεμάτο νεκροκεφαλές το φέσι…

 

Ένα ευθύβολο σκίτσο 
αποκαλύπτει
τα ανατριχιαστικά εγκλήματα 
κατά της ανθρωπότητας 
από “Οθωμανοτούρκους”… 

 

Επιτέλους, ξύπνησε η διπλωματία των ΗΠΑ…
Το State Department περιφρόνησε τον τουρκόφιλο Τραμπ.
Και με δριμύτατη ανακοίνωση έστησε στον τοίχο τον Ερντογάν 
για τις ΣΤΕΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ με τις σεσημασμένες τρομοκρατικές οργανώσεις.
Κυρίως, τη Χαμάς, Που την θεωρεί την πλέον επικίνδυνη… 

 

Ένα άρθρο-φωτιά για τον Ερντογάν ήρθε κι από την Αυστραλία.
Ο Αυστραλός αρθρογράφος Λουκ Σλάτερι,
καταγγέλλει τη συνεχή επιθετικότητα της Τουρκίας κατά της Ελλάδας.
Και καλεί τη Δύση να αντιδράσει και να σταματήσει το συνεχές νταηλίκι
του σαλταρισμένου Αγά που παραμένει ΑΣΥΜΜΕΤΡΗ ΑΠΕΙΛΗ για την παγκόσμια Ειρήνη.

 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα με μια από τις μεγαλύτερες κυκλοφορίες σε όλη τη χώρα ενώ την προηγούμενη ημέρα ο Έλληνας πρωθυπουργός ενημέρωσε τηλεφωνικά τον Αυστραλό ομόλογό του Scott Morison για τις παράνομες και προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

 

Το άρθρο ευθέως καταγγέλλει:

 

Η Τουρκία δεν είναι φίλη μας.
Η Τουρκία δεν είναι φίλη του Δυτικού κόσμου.
Η ηγεσία της μετέχει ενεργά με τη Ρωσία για να πλαγιοκοπήσει την επιρροή της Δύσης στη Μέση Ανατολή, ένας βασικός λόγος για την οργισμένη αντίδρασή της στην πρόσφατη συμφωνία αναγνώρισης ανάμεσα στο Ισραήλ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Στην πραγματικότητα, ο επικεφαλής της Mossad Yossi Cohen, σύμφωνα με το BBC, αξιολογεί πως η Τουρκία είναι μεγαλύτερη απειλή για τη σταθερότητα στην περιοχή -αλλά και παγκοσμίως- από το Ιράν.

 

Η Τουρκία είναι αντιδημοκρατική εντός και περιπετειώδης εκτός:
-Η πρόσφατη αντιπαράθεση με την Ελλάδα αναφορικά με τη διεξαγωγή ερευνών ανοιχτά του Καστελόριζου είναι μια σημαντική αιτία αφύπνισής μας αναφορικά με τις επιδιώξεις της Τουρκίας οικονομικά, στρατηγικά και τοπικά.
Στην Ανατολική Μεσόγειο εφαρμόζει επεκτατική πολιτική την οποία αποκαλεί «Mavi Matan», δηλαδή «γαλάζια πατρίδα», πολιτική που μοιάζει με τις επεκτατικές επιδιώξεις της Κίνας στη Νότια Σινική Θάλασσα.
Το Καστελόριζο, κάτι περισσότερο από «ένας βράχος» με ένα ωραίο λιμάνι, βρίσκεται χοντρικά δύο χιλιόμετρα από τις αποκαλούμενες «τουρκικές ακτές».

 

Επισκέφθηκα την περιοχή πολλές φορές ανάμεσα στο 2004 και το 2010.
Στην τελευταία μου επίσκεψη σε ένα μαγαζί στο τουρκικό Kas απέναντι από το Καστελόριζο, ο σερβιτόρος από το πάνω μπαλκόνι του μαγαζιού μού έδειξε το ελληνικό νησί και έκανε την κίνηση σαν να πυροβολούσε με ένα πολυβόλο προς τα εκεί.
Στη πραγματικότητα αυτή η δραματική μίμηση αποτυπώνει τη στάση της Τουρκίας συνολικά έναντι της Ελλάδας.
Μάλλον ο νεαρός σερβιτόρος απλώς επαναλάμβανε μεταφορικά τις σφαγές που έκαναν κυριολεκτικά το 1922 οι Τούρκοι εναντίον Ελλήνων και Αρμενίων στη Σμύρνη, μόλις τέσσερις ώρες απόσταση οδηγώντας από το Kas.

 

Οι τουρκικές αγριότητες στη Σμύρνη, συνέχεια των γενοκτονιών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων, έγιναν υπό την ηγεσία και τις απευθείας εντολές του Μουσταφά Κεμάλ, του γνωστού Κεμάλ Ατατούρκ, που έχει πει για τους νεκρούς Αυστραλούς και Νεοζηλανδούς στην απόβαση της Καλλίπολης πως «οι νεκροί κείτονται πλέον σε φιλικό έδαφος».
Όταν στην Αυστραλία «τιμούμε» αυτά τα λόγια του Κεμάλ είναι σαν να αποσιωπούμε τη σφαγή έως και 100.000 Ελλήνων και Αρμενίων στη Σμύρνη.

 

Αυτή τη χρονιά οι εορτασμοί για την επέτειο της Καλλίπολης αναβλήθηκαν λόγω κορωνοϊού.
Τις επόμενες χρονιές οι Αυστραλοί θα πρέπει να αναλογιστούμε αν θα μετάσχουμε σε εκδηλώσεις επί τουρκικού εδάφους.
Δεν πρέπει να γινόμαστε αφορμή μιας ανύπαρκτης κανονικότητας η οποία συγκαλύπτει έτσι την επεκτατική αγριότητα της Τουρκίας και να αποσιωπάται έτσι η ευθύνη τους στη γενοκτονία Ελλήνων και Αρμενίων το 1915.

 

Εναλλακτικά, μπορούμε να εορτάζουμε στη Λήμνο.
Είναι το σωστό μέρος να τιμήσουμε τους πεσόντες μας της Καλλίπολης, είναι κοντά στα Δαρδανέλια και αρκετά κοντά στην τοξική Τουρκία και αυτή μπορεί να είναι η διαμαρτυρία μας ενάντια στη διαρκή στρατιωτική απειλή της Τουρκίας.
Στο καθεστώς του Ερντογάν αξίζει η καταδίκη μας, όχι η συγχώρεση.